Daar moet de burger het mee doen!

Onlangs was ik te gast bij een door een buurgemeente georganiseerde bijeenkomst. Onderwerp was een maatschappelijk thema. Het onderwerp doet echter niet terzake. Wat mij er toe brengt dit stukje te schrijven is de wijze waarop zo’n informatieve bijeenkomst verloopt.

Na het gebruikelijke inleidende praatje krijgen vertegenwoordigers van de gemeente het woord. Daarna is er ruimte voor vragen belooft men. Het woord discussie wordt angstvallig vermeden. Afwachten dus. Het onderwerp leeft in ieder geval duidelijk onder de mensen.
Al snel blijkt dat het verhaal van de gemeente zeer theoretisch is en hoofdzakelijk in gaat op de plichten van de mensen. Het befaamde vingertje. Als dat maar goed gaat.
Ik blijf mij daarbij verbazen over de reactie en vooral de houding van de vertegenwoordigers van de gemeente. En dat zijn niet de minsten. Zo staan de wethouder, directeur, afdelingshoofd en beleidsmedewerker er. Realiseren die zich eigenlijk wel dat het geen bijeenkomst voor academici is?

Zoals je de laatste tijd ook bij landelijke politici regelmatig ziet lijkt het wel of er ook vanavond twee verschillende talen gesproken worden. Bestuurders spreken de hooggeschoolde en met juridische teksten doorspekte (vak)taal van beleidsmakers, terwijl de bezoekers – de uitgenodigde doelgroep notabene – er weinig van snappen. Dat levert al snel over en weer irritatie en een wat gespannen sfeer op.
De bestuurders blijken niet in staat de materie in heldere, voor iedereen te begrijpen taal om te kunnen zetten. Veelvuldig wordt verwezen naar allerlei wetten die de bezoeker waarschijnlijk niet eens kent. In ieder geval niet inhoudelijk. Nergens volgt een goede uitleg waarom men iets zo doet. Ook is er erg weinig begrip voor de onrust bij de bezoekers (lees: kiezers / burgers).

Bestuurders worden omringd door voorlichters. Mensen waar je van verwacht dat die een boodschap helder weten over te brengen bij een breed publiek. Krijgen bestuurders geen advies of luisteren ze daar gewoon niet naar?  Wanneer je als verantwoordelijk bestuurder je hele verhaal voor moet lezen van papier vraag ik mij  af of je de juiste persoon voor zo’n voorlichting bent. Er lopen binnen de gemeente ongetwijfeld mensen rond met meer empatisch vermogen die het verhaal wel helder over weten te brengen en vragen goed en spontaan kunnen beantwoorden.

Het meest schrijnende van de hele avond vond ik het antwoord van een van de (gefrustreerde) bestuurders op een kritische reactie uit het publiek: “ik weet het want ik ben jurist“. Zo, daar moet de burger het dan mee doen!

 

Erik Geschreven door:

Erik is gastblugger en geeft af en toe zijn (ongezouten) mening over een actueel onderwerp.